Vier Fell Pony's

Hoe je zomaar ineens 4 Fell-pony's kunt hebben....'

We hadden er twee, tot volle tevredenheid. De 5 jarige Boomer en de 4-jarige Bas, een prachtig tweespan Fellpony's. Mijn man Riny mende met de pony's in tweespan en ik groomde, want hoewel ik mijn menbewijs heb, kon het mennen mij niet echt bekoren. Ik zat liever óp een paard, maar door een versleten heup was dat onmogelijk geworden. Er zouden wat mij betreft dus absoluut geen graseters meer bijkomen. Maar het kan verkeren..........

Het menseizoen begint bij ons altijd op Hemelvaartdag met de Bucephalus Menmarathon. Een week voor de marathon van 2004 waren we na een lange oefenrit bijna thuis toen Boomer zonder enige aanleiding tegen Bas ging hangen. 
We hoopten dat het iets éénmaligs zou zijn.
Helaas,…..
Bij de dressuur en vaardigheid op Hemelvaartdag liepen de pony’s keurig. Meteen na de start van het wegtraject begon Boomer echter tegen Bas aan te drukken met een fanatisme alsof zijn maatje omvergedrukt moest worden. Op een bepaald moment hingen ze praktisch in een hoek van 90 graden tegen elkaar aan.
Ze waren nauwelijks bestuurbaar en slingerden over de weg. Bas werd de berm ingedrukt en kon zich met moeite overeind houden. Ik ben bij Boomer aan zijn hoofdstel gaan hangen in een schamele poging wat tegenwicht te geven. 
Hevig teleurgesteld staakten we de maraton.
We hebben er nadien diverse deskundigen bijgehaald en vele adviezen gekregen varierend van "eruittrainen" tot "staalborstels ertussen", stroomstootjes en omspannen. Behalve de staalborstels hebben we alles geprobeerd maar uiteindelijk hebben we besloten alle ambities te laten varen, geen wedstrijden meer te rijden en terug te gaan naar de basis: enkelspan trainen. 
Héél even hebben we overwogen om de boosdoener te verkopen maar daarvoor zijn we allebei te gek op hem. Dus hoorde ik mijzelf tot mijn eigen grote verbazing voorstellen, dat ík Boomer in enkelspan zou gaan rijden. Omdat Riny graag tweespan wilde rijden zouden we dus op zoek moeten naar een nieuw spanmaatje voor Bas.
Een grote zoektocht door heel Nederland volgde. Het valt niet mee om een pony te vinden die qua type past bij onze flink uit de kluiten gewassen Bas. 
Uiteindelijk belandden we bij Stal De Kolderhoeve waar we Bas vandaan hadden. Die hadden wél een geschikte pony maar.......... die werd alleen samen met zijn even oude halfbroertje verkocht. Vanaf hun derde levensdag zijn ze samen opgegroeid en zodoende.......... Hadden we dus ineens twee keer zoveel pony's!
Het tweetal Rob en Bob, allebei 5 jaar, kwam bij ons in een grote stal te staan, die ze, als dat goed zou gaan, samen zouden delen. Na een paar dagen getrap en gebijt kende elk zijn eigen voerbak, waterbak en liksteen en liep het gesmeerd. Ook de pikorde buiten moest vastgesteld worden en het was de eerste dag al duidelijk dat Rob en Bob de baas zouden zijn. Als geroutineerde straatvechtertjes stoven ze gezamenlijk met platte oren en ontblote tanden op Boomer en Bas af die snel de aftocht bliezen. 
We moesten allemaal erg wennen aan de ruwe spelletjes van Rob en Bob die met elkaar spelen als jonge hengsten en elkaar dan soms aardig toetakelen. Bas is nu , een half jaar later, nog steeds de outcast van de club. Hij vindt de speelse steiger- en bijtspelletjes van zijn soortgenoten maar niets. Boomer durft zich nog wel te weren maar legt het af tegen de overmacht van het tweetal. Ik had nooit gedacht dat twee pony's erbij zo anders zou zijn. Het is nu een echte "kudde" en het is prachtig om het onderlinge gedrag te observeren! 
In het begin hadden we onze twijfels over de kwaliteiten van Bob; hij was gehaast en nerveus, kon voor de kar niet normaal stappen en draven en gooide voortdurend zijn hoofd of zijn achterhand omhoog. Rug weggedrukt, hoofd omhoog en stilstaan? Ho maar! Wat moesten we dáár nou weer mee?
Onderzoek naar rug en gebit leverde niets op. Toen hebben we Marja Herfst om raad gevraagd. Ze heeft zelf zo'n nerveuze "sterrenkijker" in haar 4-span en meende dat het met de juiste training best goed zou kunnen komen.
Na aanwijzingen van Marja en regelmatige training loopt Bob nu af en toe zelfs super. Hij blijkt heel moedig en overijverig!
Hoewel het niet de bedoeling is echt vierspan te gaan rijden zou het wel leuk zijn om ze bij gelegenheid eens met z'n allen in te spannen. Daar dromen we dus stiekem van!
En ik? Ik ben nu net zo besmet met het menvirus als Riny. Samen trainen we dagelijks de pony's de winter door en vooral het dressuurmatig trainen dat we van Marja leren vind ik geweldig. Hoe snel de pony's leren nageven, licht in de hand worden, hoe ze uiteindelijk tóch allemaal leren stilstaan. Ze worden steeds soepeler en ook om te zien steeds mooier! We hebben nog een lange weg te gaan maar dat is juist het leuke ervan. 
Binnenkort onderga ik een heupoperatie waarna ik na verloop van tijd weer zou moeten kunnen paardrijden. Hoewel een recreatief ritje óp het paard niet te versmaden is denk ik dat ik er voor het serieuze werk toch liever weer achter kruip! Mijn eigen lijf zit me dan niet in de weg en ik kan me helemaal op het dier vóór me concentreren. Want het blijft een wonder hoe goed je kunt communiceren met je paard via een paar touwtjes naar zijn mond!