Veiling van het Koetsenmuseum "La Diligence"


Vrijdag 19 november was de langverwachte veilingdag waarop de rijtuigen e.a. van het museum La Dilligence van wijlen de Heer Chris van Tilburg onder de hamer zouden komen. Hoewel er aan de ene kant een spijtig gevoel is over het feit dat een dergelijke unieke verzameling nu uiteenvalt is er ook de keerzijde dat er nu voor de rijtuigliefhebbers weer wat "op de markt " komt. Een week ervoor zijn we op de kijkdagen geweest en het was een indrukwekkend gezicht: al die rijtuigen en andere toebehoren, dicht opeengepakt in het grote gebouw van het museum. Ons oog was gevallen op de fraaie bruin-zwarte Jacobi coupé uit Wenen, een compact, goed geconserveerd en stevig rijtuig. 


Op de bewuste vrijdag waren we ruim voor aanvang aanwezig om er zeker van te zijn dat we bij de veiling van "ons kavel" zouden zijn.
Het was een drukte van belang maar toch altijd genoeg plaats voor iedereen. Eerst kwamen de miniaturen die verbazingwekkend veel opbrachten. Daarna de eerste serie rijtuigen waaronder "de onze". De prijzen leken mee te vallen maar voor onze Jacobi-koets was ruime belangstelling waardoor we er toch méér voor moesten neertellen dan we eigenlijk van plan waren. Zo gaat dat op veilingen. Voor de topstukken zoals de Wells Fargo koets was ruime belangstelling. Als ik het goed begrepen heb verdwijnt het rijtuig voor 47.500 euro (excl. 26% veilingkosten) naar Spanje. Het programma liep behoorlijk uit en pas tegen het eind van de middag kwam de tweede helft van het aantal kavels aan bod. De veilingmeester dhr. Hessink is een perfecte entertainer en het was een waar genoegen om te blijven zitten en de rest van het veilen te volgen. Hij neemt geen blad voor de mond, gebruikt termen als: "die meneer met dat rare paardenzadeltje op zijn hoofd" maar toch op een manier die nooit kwetsend wordt.
Om mijn kavels te betalen ( manlief had en passant nog een leuk tonneautje erbij gekocht toen ik even wegwas) moest ik mijn biednummer inleveren. Dit was zeer streng geregeld en nam daarom behoorlijk wat tijd in beslag. Er werd telkens maar één persoon toegelaten in het betaalkantoor zodat niemand zicht had op wat er door anderen betaald werd.
Diegenen die cash betaalden werden apart in een kantoortje geleid waar elk biljet door de scanner werd gehaald.
Grote kleerkasten van beveiligingsbeambten zorgden voor een ordelijk verloop.


Vrienden hadden ons gevraagd op een aantal rijtuiglantaarns te bieden maar de prijzen rezen de pan uit zodat we helaas met lege handen bleven wat dat betreft. Na een lange periode van fraai herfstweer had nu de winter besloten ons een voorproefje te geven en de gehele dag werden we getrakteerd op windhozen met hagelbuien afgewisseld met de nodige zonneschijn. Koud dat het was! Toen we doorkregen dat bij de bellentuigen ook de biedingen behoorlijk opliepen, besloten we de lange tocht naar huis te aanvaarden. Het viel niet mee om twee rijtuigen te persen in de gesloten aanhanger die eigenlijk bestemd was voor één koets. Terwijl de hagelstenen ons om de oren vlogen, klaarden we samen de klus. Helaas konden we toen niet weg omdat automobilisten ondanks de aanwijzingen van de surveillanten de oprit opreden en onze uitweg blokkeerden. Na een half uur en heel wat gefoeter konden we achteruit de oprit afrijden. Ruim na middernacht kwamen we moe maar voldaan en veilig met onze rijtuigen aan. Dankbaar dat we zo'n unieke dag mee mochten maken. 

Madeleine Assink-Kleve
Op de foto's een impressie van de drukte op de kijkdagen. 

In ons virtueel museum richten wij een aparte afdeling in met de rijtuig- en sledenverzameling van de Heer Van Tilburg. Op die manier blijft zijn nalatenschap toch compleet bewaard.