Tweespan men-examen "Onder de kastanje"
Kootwijkerbroek.

Ik heb lang geleden ( 6 jaar ofzo?) mijn enkelspanlessen bij ons in de omgeving gevolgd en dat was met veel plezier én goed gevolg.
Ik koos toch voor "Onder de Kastanje". Op grond van wat ik had gelezen in de vakbladen, op de website en in brochures was dat het Walhalla voor de mensporter. We hadden er 3 jaar geleden gelogeerd met onze pony's en dat was ons uitstekend bevallen.
Het was minimaal vier uur rijden van Schagen naar Kootwijkerbroek en terug, maar dat had ik er graag voor over.
De examenresultaten waren goed, de accomodatie super en de paarden betrouwbaar.
Alle ingredienten aanwezig om een fijne cursus te volgen, zou je denken......

Vooraf had ik een email-uitwisseling met "Onder de Kastanje" over het Achenbach mensysteem dat per 2007 verplicht is. Hoewel ik minstens vijf keer per week men, was dat vooral op zijn "Boerenbachs". Men stelde dat ik zelf zou moeten zorgen dat ik het Achenbachsysteem beheerste. Dat vond ik vreemd want daarvoor ga je toch op les? Ik kan me niet voorstellen dat al die mensen die ooit enkelspan hebben gehaald, allemaal (nog) het Achenbach systeem beheersen.

Met hooggespannen verwachtingen vertrok ik met mijn man Riny naar Kootwijkerbroek voor een privéles om de in mijn vakantie gemiste eerste praktijkles in te halen. Medewerker Wito liet zien hoe de paarden opgetoomd en ingespannen werden en we vertrokken voor een ritje waarbij ik meteen het tweespan mocht mennen. Wouw!
Na afloop spraken we met manager Bob van Asselt over zijn inspanningen om zijn bedrijf rendabel te houden. Wij boden aan een artikel te schrijven over "Onder de Kastanje" dat zulke prachtige faciliteiten biedt voor menners. Via onze webite "www.mensport.net" promoten wij de mensport en serieuze bedrijven willen wij graag onder de aandacht brengen van onze collega-mensporters.
 

Hieronder daarom een verslag van mijn/onze ervaringen.

Voor mijn eerste groepsles arriveerden we na een rit van ruim twee uur rond kwart over zes in Kootwijkerbroek. We meldden ons en de vrouw van Bob, Renate, verontschuldigde zich dat ze ons niet kon helpen omdat ze zelf nog moesten eten. Verlangend naar een kopje koffie en thee gingen we daarom de kantine in. Er kwam echter niemand, ook Renate niet. Daar zit je dan in een prachtige kantine maar niets te eten of te drinken......... Dat voelt niet echt welkom.

Rond 19.00 uur waren er verschillende mensen aangekomen en dat bleken mijn medecursisten te zijn.
De instructeur was er nog niet en daarom begon iedereen maar een paard te pakken, hoeven te krabben en te borstelen. Tuigen werden op karren gehangen maar er ontstond al snel verwarring want welk paard hoorde bij welke spangenoot?
Een medecursist ging na een half uur Bob waarschuwen, maar deze had er alle vertrouwen in dat instructeur Ronald nog zou komen en verdween zijn huis weer in.
Ronald verscheen inderdaad, was door de vertraging niet in een al te best humeur en dat kwam die avond ook niet meer goed. Er waren verkeerde paarden gepakt, tuigage was verwisseld en verkeerd opgehangen, kortom het duurde een poosje voordat alle paarden correct waren opgetoomd en voor de wagen stonden. In de chaos heb ik niet veel opgestoken van het inspannen, hoezeer ik ook oplette.
Uiteindelijk gingen we op pad. Hoewel er cursisten waren die nog nooit met een tweespan buiten hadden gereden gingen ze nu zonder instructeur op de wagen het verkeer in. Ronald gaf instructies via de portafoon en wisselde af en toe van menwagen voor wat persoonlijke aandacht.
Na een half uur/ drie kwartier werd er gewisseld zodat iedereen aan de beurt kwam om te rijden.
Eindelijk, na de les, het uitspannen etc. konden we zo tegen elf uur bij Ronald wat te drinken bestellen.
 

De lessen erna was Ronald steeds keurig op tijd maar het bleef chaotisch. Dat kan ook nauwelijks anders met 11 cursisten en één instructeur die toezicht moet houden op correcte inspanning van 8 paarden en 4 wagens. Veel paarden stonden bij elkaar in een loopstal en droegen geen halster met hun naam. Je wist vaak niet eens of je wel het goede paard te pakken had. Moest je weer een ander pakken. Tuigen moesten vaak veranderd worden omdat een paard dat normaal links stond, kennelijk rechts naast een ander in het span had gelopen. Voor demonstraties, rustige uitleg en herhalen onder het oog van de instructeur was geen tijd.
De paarden liepen die eerste les op heel dunne scherpe ijzers. Ronald zei dat de hoefsmid de volgende dag zou komen. De week erna moest de smid nog steeds komen...................
Ronald kon niet overal tegelijk zijn, dus we keken naar elkaar en volgden elkaars, vaak totaal verkeerde voorbeeld. Gelukkig was daar medecursist Marcel Koolen die als ex-groom van IJsbrand Chardon wist hoe het moest en als hij tijd had, wél geduldig uitlegde hoe iets moest.

Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat Ronald in de 6 lessen die ik heb gehad in totaal niet meer dan drie kwartier aandacht aan mij heeft kunnen besteden. Driemaal heeft hij bij mij op de wagen gezeten, de overige lessen kwam het commentaar via de portofoon.
De leukste les was die keer dat we in verband met onweer in de buitenbak oefenden. Ronald kon iedereen toen goed zien en via de portofoon aanwijzingen geven.
De laatste les in het dorp bakte ik er nog steeds niets van. Ronald corrigeerde me op een aantal Achenbach handgrepen en ik raakte totaal in paniek. Over twee weken was het examen en kennelijk snapte ik er nog niets van!

Op dat moment werd mij duidelijk, dat ik met de tijdens de cursus opgedane kennis het examen niet zou halen.

Riny heeft toen een mentoestel voor mij gemaakt waarmee ik mezelf routine kon bijbrengen met de handgrepen van het Achenbachsysteem.
 

Toen ik wat feeling begon te krijgen, heb ik onder zijn leiding elke dag getraind met onze eigen pony's. Ik merkte dat het steeds beter ging en met deze intensieve begeleiding kreeg ik er eindelijk plezier en vertrouwen in.

Het examen zelf was een prettige ervaring. Een fijne men-vakman, de heer Hammink, examineerde eerst iedereen op inspannen van bijdehandse of vandehandse paard danwel op het inspannen voor de wagen. Daarna vertrokken de wagens naar het stadje voor het praktijk-examen. Na de rit had ik een goed gevoel over het examen.
Iedereen bleek gelukkig geslaagd voor beide onderdelen! Volgens de examinator waren Marcel en ik de enigen waarbij hij geen aanmerkingen had op hun rijvaardigheidstest. Hoera, dacht ik, onze extra inspanningen zijn toch beloond!
De examinator schreef dit mooie resultaat echter toe aan "Onder de Kastanje" en de instructeur.
Maar kun je een bedrijf, of een instructeur wel afmeten aan examenresultaten?

Mijn mening is dat hier de vlag de lading niet dekte.
Een bedrijf als "Onder de Kastanje" met een goede P.R. , mooi reclamemateriaal en een prachtige accomodatie wekt hoge verwachtingen die in de praktijk niet (altijd) waargemaakt (kunnen) worden.

Toch zijn het vaak kleine dingen die zo tegenvallen:

Een prachtige kantine die gesloten is als je na een rit van 2 á 3 uur arriveert.
Bob die ons laat aanklooien als de instructeur door omstandigheden later komt.
Tijdens de opleiding is er niet één keer gevraagd hoe we het vonden, of de cursus aan onze verwachtingen voldeed.
Het stoorde ons als cursisten heel erg dat je mesdunne hoefijzers ziet, die we onderweg dan ook prompt verloren.
Het stoort mij dat er weinig aandacht was voor de verzorging van de dieren, nergens een hoevenkrabber, geen vetkwasten, geen regels voor afsponsen e.d. Hoevenkrabbers raken altijd weg, dat weet iedereen, maar geef dan instructies dat elke cursist zijn eigen poetssetje meeneemt.
Of past dat niet bij de uitstraling? Het ontbreken van hoevenkrabbers wel dan?
De Tinkers lijken de sluitpost van de onderneming te zijn terwijl ze m.i. de meeste inkomsten genereren voor het bedrijf.
Dat doet mij als paardenliefhebber zeer. Terwijl ik als ex-ondernemer best wel snap dat er geld verdiend moet worden.
Aan alles merk je dat er hard gewerkt wordt om omzet te draaien. Toen we op een zondag les hadden gehad, konden we niet oefenen met uitspannen en aftuigen omdat de paarden ingespannen en wel meteen voor de huifkar werden gezet.
Geen regels t.a.v. schoonmaken van de tuigen na gebruik waardoor je heel smerig wordt van het op- en aftuigen.
 

Instructeur Ronald, die we hebben leren kennen als een bekwame en aardige man, is vaak kribbig en kortaf. Hij heeft het zo druk dat je na de les niets meer aan hem kunt vragen, omdat hij alweer met iets anders bezig is.
Tijdens het bekend maken van de examen-uitslag en het maken van de groepsfoto was Ronald alweer verdwenen, omdat hij les moest geven . Het lijkt of hij overal alleen voor staat, waardoor het één onder het ander lijdt.

Op de avond voorafgaand aan het examen kwamen diverse cursisten tuigen en paarden poetsen. Een keurig schoongespoten menwagen werd meteen na de poetsbeurt gebruikt en kwam vies terug. Een gewassen en verzorgd paard bleek vlak voor het examen ook alweer gebruikt en vies teruggezet. De tuigen moesten voor het schoonmaken helemaal uit elkaar, maar bij het in elkaar zetten was Ronald alweer elders in de weer. Dat riep irritatie op. Cursisten offeren een avond voor hun examen op om andermans paarden, tuigen en karren schoon te maken en daar wordt dan zo onnadenkend mee omgegaan. Sommigen moesten een uur vóór het examen nog wagens en tuig op maat maken.
Op de dag van het examen was er maar één tuigenwagen beschikbaar omdat Bob zelf een wedstrijd reed en de tweede tuigenwagen meehad. Ploeg drie moest wachten tot de anderen klaar waren met optuigen voordat zij de tuigwagen konden gebruiken.

Kleine dingen maar toch..... Ze passen niet bij de professionele uitstraling van dit bedrijf en maken de hooggespannen verwachtingen daardoor niet wáár.

 

Conclusie:

Bij lessen die s'avonds worden gegeven kan het moeilijk zijn om de service te bieden die je overdag of in het weekend hebt.
"Onder de Kastanje" heeft echter alles in huis om een mencursus tot een fijne en succesvolle ervaring te maken.

Enkele tips die het veel leuker zouden kunnen maken:

Meer aandacht voor de cursisten, die uiteindelijk als klant toch koning zouden moeten zijn. De mogelijkheid om een kopje thee of koffie voor aanvang van de les te drinken is toch het minste wat je mag verwachten als je van ver komt.


Een beetje persoonlijk aandacht van Bob. Interesse tonen tijdens een cursus kweekt goodwill bij de klanten die je al hebt.
Of zijn klanten die je hebt minder belangrijk dan klanten die je nog wilt krijgen?


Wat meer structuur, bijvoorbeeld dat vóór de les er net als bij het examen een lijstje hangt met informatie over wie met welke paarden rijden , waar de paarden staan, wie er welk paard optoomt en wie de boel voor de kar zet. Dan weet je ook meteen waar je je paard terugzet.


Er zou tijdens de eerste paar lessen een ervaren iemand mee op de kar moeten gaan, iemand die kan ingrijpen als er iets gebeurt.


Er zouden meer richtlijnen en middelen moeten komen voor de verzorging van paarden, wagens en tuig vóór en na de les.


Laat de hoefsmid wat vaker langskomen.


Mensen die gratis het tuig en de wagens komen poetsen mogen verwachten dat deze tot het examen schoon en ongebruikt achter blijven. En verzorgd worden met een kopje koffie of thee gratis, misschien?

Aan het eind van de examendag werden we getrakteerd op een rondje van de zaak en lekkere hapjes. Allemaal heel goed verzorgd. Het zou best een beetje minder mogen op die laatste dag en een beetje méér gedurende de cursus.

We hebben "Onder de Kastanje" om een reactie gevraagd, maar daar hebben we geen antwoord op gekregen.