Feria del Caballo, Jerez de la Frontera.

Een weekje naar de Feria de Caballo in Jerez de la Frontera.

Dit jaar wilden we naar Spanje om daar één van de paardenfeesten te bezoeken. Onze keuze viel op Jerez de la Frontera ,één van de belangrijkste steden in de "sherry-driehoek" in Zuid-Spanje en tevens wereldberoemd hippisch centrum door de Real Escuela Andaluza del Arte Ecuestre (Koninklijke School voor de Paardrijkunst).
De hotelprijzen vliegen soms drie keer over de kop tijdens de Feria dus hadden we een hotel gereserveerd in Puerto de Santa Maria, zo'n 9 kilometer van Jerez. Dit hotel in een voormalig klooster, lag vlakbij het treinstation waardoor we binnen 10 minuten in Jerez konden komen en we dus geen auto nodig zouden hebben.

Op zondag 6 mei kwamen we na een voorspoedige vliegreis aan in Jerez en lieten we ons door een taxi naar Puerto brengen. Na een verkenning van het stadje en een ijsje van Ben en Jerry, knorden de maagjes en gingen we op zoek naar een eetgelegenheid.
Puerto is een havenstadje met verse vis te over maar met een man die niet van vis houdt heb je dan pech. Noodgedwongen aten we een vette hap in het cafetaria van het hotel. Alles dreef in olijfolie, de glazen waren smoezelig en de bediening slecht.

Maandag vertrokken we na een vorstelijk ontbijtbuffet richting Jerez. Het was niet eenvoudig de juiste trein te vinden; het electronisch mededelingenbord werkte niet en op de trein was niets aangegeven. De geluidsinstallatie was niet te verstaan, de spaanse reizigers snapten er zelf ook niets van, en vragen had daarom ook weinig zin. We zijn ingestapt in de trein die de kant opging waarvan we wisten dat we daar op de eerste dag vandaan kwamen en waarempel, we zaten goed. Onderweg reden we langs een oude suikerfabriek waar een grote ooievaarskolonie broedde. Ik wist al waar de kindertjes vandaan kwamen, maar nu weet ik ook waar de ooievaars vandaan komen!

In Jerez de weg gevraagd, toch wel handig als je Spaans spreekt en bij het VVV verdere informatie over de activiteiten gekregen. Al snel zagen we het ene na het andere rijtuig langskomen en besloten we ook eens bij een ander in de koets te kruipen. De koetsier vroeg ons 30 euro!, maar ik bood 20 in de veronderstelling dat het nog wel even rijden was. Na een tochtje van nog geen 10 minuten waren we er al. Feesttarief natuurlijk......
De Feria wordt gehouden op een enorm terrein aan de buitenkant van Jerez. We zagen een soort tijdelijk opgebouwde stad met hoofd-, en zijstraten versierd met gigantische lichtbogen.
Aan weerszijden bevonden zich cafeetjes, restaurantjes, barretjes, dansgelegenheden, kortom alles wat nodig is om een feest te laten slagen. Aan de buitenkant stonden alle eetkramen opgesteld.
Rondom dit enorme circus waren nog diverse terreinen met een gigantische kermis, paardenveilingen, menshows etc. Die eerste dag waren we vroeg en was het nog rustig en we besloten eerst een stadstour te maken. Er rijden speciale dubbeldekkerbussen waar je voor 11 euro de hele dag gebruik van kunt maken. Je kunt op vele punten in- en uitstappen en hebt geweldig uitzicht als je door de smalle straatjes rijdt. Terug op de Feria was het aanmerkelijk drukker, vooral met oudere dames in flamencokleding. Ze oefenden onder begeleiding van de castagnetten de beroemde flamencodans en het bleek maar weer dat ook spaanse dames dit niet allemaal van nature hebben meegekregen.

Rond een uur of zes raakten we de warmte, de drukte, het lawaai en vooral de opdringerige bloemenverkoopsters meer dan zat. We voelden ons verward: aan de ene kant waren we overdonderd door de immense opzet van dit evenement en aan de andere kant een beetje teleurgesteld omdat we toch nog niet zo erg veel paarden en rijtuigen hadden gezien. Hadden we iets gemist? De informatie van de VVV was niet erg uitgebreid en er was kennelijk méér te doen, maar waar en wanneer?
Terug in Puerto hadden we spijt van deze beslissing, ook op maandag bleken de restaurants gesloten en waren we weer aangewezen op het cafetaria.

Dinsdag hebben we een luierdag gehouden aan de rand van het zwembad.
Konden we alle indrukken verwerken en uitrusten van het urenlang slenteren.
Aan het eind van de dag hebben we eindelijk lekker gedineerd op een terrasje aan de boulevard.
 

Woensdag namen we de boot naar Cadiz, waar nog veel Moorse invloeden zichtbaar zijn. Na een rondtour met de dubbeldekker ontdekten we dat je het centrum prima te voet kunt doorkruisen. Je loopt door een fraai centrum met smalle, koele straatjes, leuke winkeltjes, mooie parken en pleinen en even later sta je alweer aan het strand. Die koele straat is heel fijn want het is 30 tot 35 graden en dat is echt heel warm!

Donderdag was gepland voor een show van de Real Escuela, waarvoor ik in Nederland via hun website op Internet al kaartjes had besteld. Het was nog behoorlijk zoeken naar de rijschool want de verwijsborden wezen ons telkens de verkeerde kant op. Zo vlot als het via Internet ging, zo chaotisch verliep het ter plaatse bij de Escuela. De E-tickets moesten ingewisseld worden voor kaartjes aan één van de drie loketten waar zo vroeg al lange rijen mensen stonden te wachten. Na drie kwartier wachten in de gloeiend hete zon, bleek dat ik bij het verkeerde loket stond, maar dat werd nergens aangegeven......
De show was mooi en gevarieerd, maar roept bij mij twijfels op. Naar mijn idee is hogeschoolrijden een kunst waarmee je laat zien dat je zó goed kunt rijden dat je met minieme hulpmiddelen met je paard moeilijke oefeningen kunt uitvoeren. Hier werden pittige hulpmiddelen gebruikt en de paarden konden weinig anders dan doen wat hen gevraagd werd met hun kort bijgezette hoofden.
Na de show boeken we een rondleiding in de Bodega van Sandeman. Commercieel opgezet, met dames in Zorrokostuums, maar moet je toch een keer meegemaakt hebben. De sherry die we mogen proeven stijgt door de warmte snel naar ons hoofd en we besluiten onze roes uit te slapen bij het zwembad van ons hotel. Daar is echter een receptie ter gelegenheid van de heilige communie van een aantal kindertjes.
Van roes uitslapen komt weinig want de kindertjes beginnen al snel langs het zwembad heen en weer te rennen, maar wel heel leuk om te zien dat zoiets niet zoveel verschilt van hoe het bij ons gaat.

 

Vrijdag hebben we nogmaals de Real Escuela bezocht. In de showhal verloopt alles heel gedisciplineerd. Er wordt getraind met sprongen tussen de palen, ruiters oefenen alleen of met dames achterop en ook het zesspan dendert erlangs. Helaas mag ik binnen in de trainingshal niet fotograferen. Buiten is genoeg te zien en het terrein van de rijschool is op zich al een feest om in te mogen wandelen. Je loopt door de werkplaats van de zadelmakerij en kunt zien hoe de mensen er aan het werk zijn. Een video laat zien hoe stap voor stap een vaquera-zadel tot stand komt. Een bezoek aan het museum van de Real Escuela laten we aan ons voorbijgaan als blijkt dat we ook daar weer zo lang moeten wachten. We besluiten naar het Museo de Enganches te gaan. Dit Rijtuigmuseum is vlakbij en ook alweer zo'n prachtig opgezet complex, hoewel het aantal rijtuigen een beetje tegenvalt. In de eerste hal staan diverse rijtuigen met informatie op videoschermpjes waarop je ook kunt zien hoe de rijtuigen gereden worden, welk tuig erbij gebruikt wordt etc.
Er hangt een heerlijke lavendelgeur in de hal en de suppoost vertelt me desgevraagd dat ze automatische luchtverfrissers hebben die om de paar minuten een geurstof in de hal spuiten om de paardenlucht te verdrijven. Het schijnt dat de spaanse bezoekers niet gesteld zijn op de lucht van paarden. Paarden? Waar paarden? Het blijkt dat in dit museum ook stallen met paarden zijn en nog een hal met rijtuigen voor dagelijks gebruik. De museumstukken worden bij tal van evenementen ingezet en daar heb je natuurlijk paarden voor nodig.

Een Nederlandse medewerkster van de Real Escuela tipte ons dat de zaterdagmiddag- en avond het grote spektakel van de Feriazou plaatsvinden. Dus togen we zaterdag rond het middaguur richting Jerez. Aan het grote aantal rijtuigen dat in het centrum af en aan reed, kon je merken dat het aanmerkelijk drukker was. Het ene rijtuig was nog mooier versierd dan het andere. Nog voordat we op het feestterrein waren hadden we al zoveel prachtige rijtuigen gezien dat het ons duizelde. Een Landauer met C-veren, van minstens 150 jaar oud en prachtig gerestaureerd, reed rond met sherrydrinkende passagiers en parkeerde in de binnenstad tussen een aantal vuilniscontainers. Een groter contrast kun je haast niet bedenken. Een museumstuk tussen het afval!

De paarden zijn allemaal zeer goed in de hand gesteld. Geen stap verkeerd! Vreemd is ook dat sommige paarden met een mond vol ijzer lopen terwijl je daarna weer een vijfspan ziet lopen dat gereden wordt met bokkebitjes.
Een rijtuig met 5 paarden ervoor moest op zeker moment stoppen voor een bus die rakelings langs de paardenneuzen scheerde. Je zag ze met hun hoofd achteruit deinzen maar geen voet verzetten. Zie filmpje!
Op het feestterrein zelf kwam je ogen tekort. Het was een echte parade waarbij iedereen alles uit de kast had gehaald. Tussen de enorme stoet rijtuigen reden ruiters en amazones te paard, velen met een glas sherry of bier in de hand. Spontaan werd af en toe een rijkunstig showtje opgevoerd in de vorm van een piaffe of passage.

Kindertjes lagen slapend in de armen van hun vader of opa, te paard uiteraard.
 

Galante heren te paard nodigden hun in flamencokleding gehulde dames uit om achter hen op de paardenkont mee te rijden. Is ook nog een speciaal kunstje.
Kijk zelf naar de foto´s en filmpjes want beelden zeggen meer dan woorden en het was teveel om op te noemen.

Als het rond tien uur s´avonds donker wordt, gaan in één keer alle lichtjes aan en dat moet een spetterend schouwspel zijn met die miljoenen lampjes. Helaas moesten wij vóór die tijd terug naar het station voor de laatste trein.
We kregen er ander spektakel voor terug. Er was een trein uitgevallen en alle reizigers persten zich als haringen in een ton in de laatste trein die nog naar Puerto vertrok. De vlam slaat al snel in de pan als dronken feestvierders het bij de uitgang met elkaar aan de stok krijgen. Passagiers proberen buiten de gevechtszone te komen en wurmen zich angstig verder de trein in, maar een relaxte jongen met een hash-cigaretje weet de boel na wat duw en trekwerk te sussen. Toch opgelucht toen we veilig aankwamen!

Wij gaan volgend jaar weer, maar dan naar Sevilla!