Ik hoorde voor het eerst iets over Loek toen ik al een eindje in de veertig was. Toen ik in mijn jonge jaren paardreed was dat in mijn eentje op mijn paard Sorella, crossen door de duinen van Bergen en Schoorl, vaak zonder zadel. Na een ongeval was ik jaren paardloos, maar toen het weer begon te kriebelen ben ik heel voorzichtig begonnen bij de manege van Jan en Margriet Pranger in Waarland. Daar viel de naam van Loek van Bronkhorst geregeld. Hij jureerde, regelde van alles en was vaak spreekstalmeester bij paardenevenementen. Ik maakte al snel kennis met zijn stem doordat er altijd wel ergens een wedstrijd was waar hij de speaker was.
Hoewel ik nooit door hem gejureerd ben, (mijn cross-stijl had niet tot de gewenste dressuurstijl geleid) werd hij voor mij een soort paarden-goedheiligman; een Nederlandse Sinterklaas, maar dan eentje die gelukkig nooit vertrok naar Spanje.
Hij stond garant voor dier- en mensvriendelijk commentaar en bracht zijn kennis op een humoristische wijze over. Het was een feest om naar hem te luisteren. Bij het jureren wist hij de kleintjes én de groten in hun waarde te laten en altijd iets stimulerends te zeggen.
Jaren later, toen ik al in de vijftig was had ik het genoegen ook echt kennis te mogen maken met Loek, bij de toen pas opgerichte vereniging voor traditioneel gerij (NVTG). Het was of ik een oude bekende ontmoette, het hoofd paste precies bij de stem en was al even vriendelijk en behulpzaam. Ik was verrast maar niet verbaasd, dat Loek óók al verstand had van authentiek gerij.
Mensen als Loek, die héél veel weten en ook nog in staat zijn hun kennis, op elk niveau aangepast over te brengen, zijn zeldzaam, en nog zeldzamer is dat dit pakketje van kennis en vaardigheden verpakt zit in zo een beminnelijk persoon!
Anekdotes bevatten wijsheid en humor; met mildheid verhalen ze van de dwaze capriolen van mens en dier. Ik zou dan ook niet weten aan wie we een dergelijke rubriek beter op zouden kunnen dragen dan aan Loek van Bronkhorst, die al deze eigenschappen op zo voortreffelijke wijze in zich verenigt.

Madeleine Assink-Kleve